ΓΕΝΕΘΛΙΟ

                                 ΓΕΝΕΘΛΙΟ

Σαν σήμερα μιά Κυριακή στου Πειραιά μιά γειτονιά

με έβγαλε στον κόσμο αυτό μαμή κι έριξα πετονιά

Στο τέλειωμα της Άνοιξης στη μέση της ημέρας

η μάνα μέσα γένναγε κι απέξω ο πατέρας

Και η γιαγιά στεκότανε δίπλα από το παιδί της

και πρώτη δώρο μού'δωσε να έχω την ευχή της

Τ 'αδέρφια μου απ'την αυλή ένα μυστήριο ζούσαν

να ακούνε κλάματα απ'αυτό που μήνες καρτερούσαν

Μένει μία εντύπωση πολύ βαθιά κρυμμένη

ο πόνος για το νέο φως είναι μιά ειμαρμένη

Στη λαϊκή τη γειτονιά χώμα μόνο πατούσα

τη μυρωδιά τ'απόβροχου αχόρταγα ρουφούσα

παιχνίδια έμπνευση στιγμής στο δρόμο, στην αλάνα

ψωμί στο χέρι με μπελτέ το νιάξιμο απ'τη μάνα

Οι δρόμοι είχανε ζωή από το παιδομάνι

μπάλα, ξυλίκι και γκαζές μοναδικό χαρμάνι

Η φαντασία κάλπαζε με ήλιο και φεγγάρι

Παρέα και ο Αλαντίν κρατώντας το λυχνάρι

Στα χρόνια που περάσανε μιά φλόγα επιμένει

πότε φουντώνει ξαφνικά πότε κρυμμένη μένει

Κοιτάζω στα μικρά παιδιά βλέμμα αγνό κι αθώο

και νιώθω αυτό το μυστικό που με κρατάει σώο

 Στον Όλυμπο

Στα πόδια του, Λιτός χώρος

Στην κεφαλή του, αφθονία λευκή

Φιδωτά μονοπάτια προς

Αποδρομή, αφύπνιση ενέργειας

Κορμοί ευθυτενείς, τάση ανοδική

Νερό κελαριστό, χαρά ζωής

Παραλλαγές πράσινου, εικαστικό ερέθισμα

Πέταγμα πουλιών, μυστήριο ελευθερίας

Καλύβα μαρτυρά ανάγκη μοναχικότητας

Ο κούκος μηνάει ρυθμό

Μιά αλεπουδίτσα πρόσκληση εγγύτητας

Κούραση ανεβάσματος, περιορισμός σώματος

Αίσθηση ενότητας, απεριόριστο ψυχής

Γιά τη γιορτή της Μητέρας

                                                                            ΜΗΤΕΡΑ

Μήνυμα στέλνει η μητέρα για αγάπη, προσφορά

σε μιά εποχή που δίνει μοναχά αποφορά

Για ζωή νέα μηνάει σε ημέρες σκοτεινές

και για μακρινές παρέες που θα γίνουν κοντινές

Θηλυκή όπως η Φύση ευλογία να γεννά

δίχως τυμπανοκρουσίες, ταπεινή πάντα περνά

το μυστήριο σε όλους για την κάθε μιά ζωή

με φροντίδα για να μείνει ζωντανή κάθε πνοή

Νοιάξιμο για το παιδί της και για όλα τα παιδιά

χρώματα τ'ουράνιου τόξου μέσα σε μιά αγκαλιά

Η καρδιά της πάντα νέα μιά σημαία της ζωής

και με το χαμόγελό της γαληνεύει όπου γης

Οι πολέμοι είναι εχθροί της τη σκοτώνουν δυό φορές

νιώθει τι'ναι αυτό που αξίζει και τι είναι συμφορές

Είναι της ειρήνης δόξα και τιμή και φυλαχτό

όραμα παλιό και νέο διώχνει κάθε κουρνιαχτό

Πέτρος Μ.

 Αντιγράφοντας... :

'' Α! αι εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας αφ'ότου ηλευθερώθημεν, αφότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους δια των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον όπως μη αποδειχθῆ ψευδὲς το δημώδες λόγιον “Άλλαξε ο Μανολιὸς κι έβαλε τα ρούχ’ αλλοιώς”.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης : " Άι μου Γιώργη" 1892

Για μιά άλλη Πρωτομαγιά

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 21/3

              ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟ......

''....Δεν το'χα σκεφτει πως ο θανατος είχε

ξεκάνει τόσους πολλούς...

Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας

με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές..''

T.S.Eliot ''Έρημη χώρα'' 1922

ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟ....

Από παλιά ο ποιητής σε παραλόγου φόρα

μίλησε απλά με νόημα για μιά έρημη χώρα

γι ανθρώπους σκόρπιους σαν φτερά στον άνεμο ριγμένα

και για καρδιές που πάγωσαν, γι'αγάπη στα ληγμένα

Μαζεύτηκαν τελώνια τσιμέντο λεν ας γίνει

ξωκλήσι, δάσος και πλαγιά, η πέτρινη η κρήνη

και τα αποδημητικά τον χάσανε το δρόμο

ψάχνουν ανάστατα να βρούν έναν αρχαίο νόμο

Μπορεί και να'ναι γιά καλό εκείνο που συμβαίνει

ό,τι τον πάτο πάτησε ύστερα ανεβαίνει

Το νοιάξιμο δειλά-δειλά ίσως το χέρι απλώσει

ο ένας με τον άλλονε το βάρος να σηκώσει

Π.Μ.

 O tempora, o mores

Κλοπές υπό και βιασμοί, καμένη γη, αναδασμοί

Εξώσεις, πτώχευση, χαμός, όπου κι αν δεις χάσκει γκρεμός

πίσω το ρεύμα ορμητικό δίλημμα μπαίνει τραγικό

Λόγια όλο ψέμμα διαρκώς από οθόνη καθεστώς

Στρατόπεδα και εγκλεισμοί, αόρατοι εχθροί μικροί

Χάνεται ''η μικρή Νανώ'' με φόβο για το διπλανό

Τρέχει επάνω στα βουνά ο χάρος κι έλικα κρατά

Και η αρκούδα η πολική μαυρίζει μεσ'τη φυλακή

Σκουπίδια απλώθηκαν παντού φτάσανε ως το Κατμαντού

ξεθώριασε το γαλανό και για τροφή μόνο σανό

Γέμισε πτώματα η γη με μιά στριγγή διαταγή

Στο χειρουργείο αναμονή έτι και έτι σε Μονή

Αδιάφορα σφυρά ο μωρός και δώστου γέλια ο τιμωρός

Φαντάζεται ο δυστυχής πως θά'ρθει ο από μηχανής

Και η γύμνια στο κεφάλι με τα μπάιτ σε σαφάρι

οι πολλοί λίγοι να μένουν και πιό λίγοι ν'απονέμουν

Φιλοδώρημα να ζήσεις και στη κάμερα εξηγήσεις

Αστροναύτης στο κενό σου κι ο Μεγάλος Αδελφός σου

δάχτυλο διαρκώς κουνάει, κάτσε, σήκω, παντού πάει

Φωνάζει πάλι ο μικρός '' Ο Βασιλιάς είναι γυμνός''

Π.Μ.